บทที่ 39

เมื่อเดินลึกเข้าไปในป่า อากาศก็ยิ่งสดชื่นขึ้น เสียงนกร้องดังสลับกันไปมาราวกับเป็นซิมโฟนีของธรรมชาติ

ข้าค่อยๆ ปรับจังหวะการหายใจ ปล่อยให้ความกังวลในใจค่อยๆ สงบลง

ในใจยังคิดถึงจูบของแอนนาอยู่เรื่อยๆ มันเหมือนกระแสน้ำอุ่นที่คอยให้ความอบอุ่นแก่เส้นทางข้างหน้า และทำให้ข้ายิ่งมั่นใจในความเชื่อของตนเองมากข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ